" ขอโทษนะครับ... ตรงนี้ว่างรึเปล่า ? " เสียงทุ้มขึ้นจมูกดังขึ้นเบาๆ เรียกสติคนตัวเล็กข้างหน้าให้กลับสู่โลกของความเป็นจริงซักที

 

... นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอกัน แต่เป็นครั้งแรกที่กล้ามากพอ เพียงพอที่จะสบกับสายตาเหม่อลอยขุ่นมัวของคนๆนี้ ...

 

" คบกันได้มั้ยครับนิโนมิยะ... " ในที่สุดก็เอ่ยมันออกมา จะเพียงความเพ้อฝันหรืออะไรก็ช่างเถอะ จะทำให้ได้... จะทำให้รักกันให้ได้...

 

 

. . . สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา มีเพียงความเม่อลอย และรอยยิ้มจางๆเท่านั้น . . .

. . . ไม่ใช่ไม่รู้สึกตัว แต่ไม่ว่ายังไงก็จะทำให้รักให้ได้ . . .

 

. . . ไม่ใช่ไม่รู้สึกตัว ว่าต่อให้พยายามมากแค่ไหน ก็กอดเก็บเธอไว้ไม่ได้ . . .

 

 

 " นี่จุนคุง.. "
" . . . "
" จุนคุง!!!!!!!! "
" ครับ !??! " เสียงทุ้มขึ้นจมูกตอบกลับมาอย่างตกอกจกใจ
.. เหม่อมองอะไรอยู่นะ. .. เหม่อมองคนตัวเล็กคนนั้นอยู่รึเปล่า ? ..
" เหม่ออะไรของเราน่ะ.. หนังสือหนังหาไม่อ่านหรอ ? เปิดหน้านั้นมา 3ชั่วโมงแล้วนะ !! " เสียงเจ้าของร้านกาแฟคุ้นหูที่ชายหนุ่มมักมาพักพงก่อนสอบเสมอๆ กร่นด่า..ไม่สิ! บ่นอย่างเป็นห่วงเหมือนทุกวัน แต่"จุนคุง"ที่ว่าก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเหมือนทุกวัน..
 
" ข้างนอกนั่นมีอะไรน่าสนใจหรอครับ ? " ในที่สุดก็เอ่ยปากออกมา แต่ก็ไม่ใช่กับคนที่ต้องการสื่อสารด้วย... แบบนั้นจะได้อะไร ...
" จุนคุงสนใจอะไรล่ะ.. -คน- หรือ -วิว- "
" . . . " เด็กหนุ่มยังคงไม่ตอบอะไรเพียงยิ้มให้จางๆ ก่อนจะชายตากลับไปมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่เดิมเหมือนทุกวัน
.. 2 อาทิตย์แล้วนะ ผมมาที่นี่ 2อาทิตย์ และเห็นคุณอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิมทุกวัน.. ข้างนอกนั้น.. มันมีอะไรกัน ..
 
. . .
 
" โช.. . .. " เสียงพึมพำเบาๆจากคนที่เฝ้าสนใจ สายตาที่มักเหม่อลอยกลับเผยความไหวหวั่นระริก .. .. อะไรที่สำคัญกับนัยน์ตาสวยคู่นี้กัน ..
.. ร่างสูงค่อยๆเลียบเคียงไปกับหน้าต่างใหญ่บานเดียวกัน เห็นเพียงแค่เด็กหนุ่มท่าทางอายุน้อยกว่าตนเอง 2คน นั่งเคียงกัน ..ก็แค่นั้น..
 
. . . แค่นั้นสำหรับมัตซึโมโต้ . . .
. . . มันแค่ไหนของคนตัวเล็กตรงหน้านี้กันนะ . . .
 
. . .
 
" ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ ? " เอ่ยไปอย่างไม่ทันได้สติ ทำให้ตกใจในคำพูดของตัวเอง ผงะจนสบกับดวงตาอีกคนเข้าจนได้
" . . . "
" นะครับ ... " รุกไล่อีกคนด้วยสำเนียงอ่อนโยนให้อีกฝ่ายไว้ใจ แล้วถือวิสาสะนั่งเอาดื้อๆ ก่อนทันได้ปฏิเสธ
" ข้างนอกมีอะไรน่าสนใจหรอครับ " . . ไม่ได้คำตอบใดๆจากริมฝีปากบางนอกจากการถอนสายตาจากตัวเองไปยังงนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมายิ้มเบาบางให้กัน . .
" . ..เปล่าครับ.. . " น้ำเสียงเล็กใสไม่ต่างจากตัวเจ้าของ บวกรวมกับรอยยิ้มเงียบๆและดวงตาสีอ่อนที่หันมาสบกันอย่างไร้วี่แววหวาดกลัว ..
 
. . . บอกให้รู้กันโต้งๆไปเลยว่า - ผมไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้นหรอกนะ - . . .
. . . แต่ถ้าจะตอบกลับให้รู้ว่า - สนใจไปแล้ว - จะปฏิเสธกันยังไง ? . . .
 
" มัตซึโมโต้ จุนครับ...  เรียก - จุน - ก็ได้นะครับ.. ."
" . . . " คนตัวเล็กไม่มีท่าทีใส่ใจนัก จนต้องเล่นจ้องตากันอยู่พักใหญ่กว่าจะพูดอะไรออกมาซักที
" นิโนมิยะ คาซึนาริครับ "
" คาซึน... "
" ขอโทษนะครับ สะดวกให้เรียก --นิโนะ-- มากกว่า " ถูกโต้กลับมานิ่งๆก่อนจะมีโอกาสทวนชื่อคนตรงหน้า
 
. . . ยังไงก็ก้าวข้ามมันไปไม่ได้ . . .
 
. . .
 
" ว่างอยู่รึเปล่าครับ "
" ครับ " เสียงนุ่มเรียบดังขึ้นเบาๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตา ..ไม่จำเป็น เพราะมันเป็นอย่างนี้อยู่ทุกวัน ..
" งั้นไปกับผมนะ " ลำแขนแกร่งฉุดให้อีกฝ่ายลุกขึ้นตามอย่างถือสิทธิ์
" . . . "
" ลุกสิครับ ! ก็คุณบอกเองว่าว่างไม่ใช่หรอ ? "
" ผมหมายถึงเก้าอี้ว่างครับ.. ไม่ใช่ผม "
" นิโนะ... "
" ครับ... " การเล่น20คำถาม ทำเอาคนตัวสูงอ่อนใจ จนต้องใช่น้ำเสียงอ้อนๆเรียกร้องอีกฝ่าย
" ไปกับผมนะครับ.. ไปเป็นเพื่อนผมหน่อย " คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากมองดูอีกฝ่ายเงียบๆแล้วลุกตาม ..
 
. . . นิโนะก็เป็นแบบนั้น ต่อให้ไม่ชอบใจก็ไม่พูดออกมา ได้แต่ยิ้มเงียบๆเท่านั้นเอง . . .
 

 

" มัตซึโมโต้ซัง... "

" จุน.. "

" มัตซึ.. "

" จุนครับ.. เรียกผมว่าจุนเถอะ.. นะนิโนะ "

" ... " น้ำเสียงลำบากใจ แม้จะเคยทำให้ใจอ่อนกันมาหลายครั้งแต่ครั้งนี้ของซักครั้งได้มั้ย ?

" ผมอยากให้นิโนะ เรียกผมแบบนั้น.. ให้นิโนะคนเดียว ..นะครับ " สายตาอ้อนวอนส่งไปเพื่อยืนยันคำอธิษฐานนั้น

" จุน... คุง .. "
" ฮ่ะ ฮะ ฮะ จุนเฉยๆสิครับ "

" ... "

" ... "

" .. . ...จุน . .... " เสียงตอบกลับมาแม้เพียงบางเบากับรอยยิ้มจางๆ ทำให้มีรอยยิ้มกว้างบนหน้าของคนพยายาม

 

.. หลายครั้งที่นึกขึ้นมาได้ว่าพยายามไปมากมายแค่ไหน และแม้คนตัวเล็กจะบ่งบอกชัดเเจ้งทางสายตาขนาดไหนว่าลำบากใจ แต่คงเพราะเห็นใจกัน ทำให้ตอบรับความหวังดีนั้นไปทุกครั้ง ..

 

.. ใจดีหรือใจร้ายกันนะ เห็นใจกันแบบนี้ มีแต่จะทำให้ความหวังเพิ่มมากขึ้นทุกที แล้วก็เจ็บทุกทีที่เห็นว่า " ไม่รักกัน " ..

 

" หลับรึยัง ? " คนตัวสูงมองใบหน้าอีกคนในอ้อมกอด ทำแบบนั้นทุกคืน เฝ้ามองริมฝีปากสวยที่มักคลี่ยิ้มอ่อนๆอยู่เสมอกับสายลมแผ่วเบา จมูกเล็กรั้นตามนิสัยที่ไม่ชอบให้ใครขัดใจแต่ก็ไม่เคยพูดต่อว่าอีกฝ่ายกลับไปซักครั้ง นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมเล็กนุ่มมือให้พ้นจากใบหน้าอ่อนใส ให้พ้นไปจากสายตาอ่อนโยนที่ส่งให้อีกฝ่ายไปไม่เคยขาด

" หลับแล้วหรอ... คาซึนาริ " เรียกเพราะใจหวัง..ซักวันใจดวงเล็กคนเห็นค่า คนตัวเล็กจะหันกลับมามอง

" เรียกว่า --นิโนะ--ได้มั้ย..จุน " เสียงแหบเล็กกังวาลขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่นในใจอีกคน

" ขอโทษนะนิโนะ นึกว่าหลับไปแล้ว นอนเถอะ... ผมจะอยู่เป็นเพื่อน " หนักแน่นในใจว่าไม่ได้รักกัน ขาดแค่ใจอีกดวงไม่เคยส่งความอ่อนโยนกลับมา ..ก็เท่านั้นเอง

 

.. จะต้องพยายามอีกเท่าไหร่ ถึงทำให้รักกัน ให้ความรักของนิโนมิยะ หล่อเลี้ยงให้ใจแกร่งของคนๆนี้ ซับสีเลือดซักที ..

.. แล้วต่อจากนี้.. จะต้องพยายามอีกแค่ไหน จะต้องส่งความรักผ่านอะไร ถึงจะไปถึงใจบอบบางของ --นิโนะ-- ซักที ..

 

" เสียใจด้วยครับ "

" เห...!?! อย่ามาล้อเล่นน่ะหมอ.. ไม่ขำนะ !!!!! " น้ำเสียงร้อนรนที่นิโนะไม่เคยได้ยินจากริมฝีปากแดงสดนี้ คำพูดสุภาพที่เคยได้ยินจนติดหู... หายไปไหนกันนะ..

 

" ทางเรา... พยายามสุดความสามารถแล้วครับ.. "

" .. .. .....ทำไม.. " น้ำเสียงแผ่วไม่หนักแน่นเหมือนที่ให้ยืนยันว่ารักนิโนมิยะมันดังขึ้น

" ทำไมล่ะหมอ... ถ้าเลือดไม่พอ จะเอาเลือดผมไปกี่ลิตรก็ได้ถ้าให้นิโนะ ถ้าหัวใจล้มเหลวก็เอาหัวใจผมไปใส่แทนก็ได้ถ้าทำให้นิโนะมีชีวิตอยู่ต่อไป ถ้าภูมิคุ้มกันบกพร่อง ผมจะปกป้องไม่ให้อะไรมาเข้าใกล้นิโนะได้ บอกผมสิ บอกมาเซ่!!!!!!!!!!!!!! จะให้ทำยังไงเค้าถึงจะไม่ไป หรือถ้าไปแล้วทำยังไงเค้าถึงจะกลับมา!!! บอกมาซิโว้ยยยยยยยย!!!!!!! " ร่างสูงที่เคยเป็นเหมือนเกราะกำบังคนตัวเล็กมันทรุดลงไปกอง มีเพียงแค่เข่าสองข้างที่รับน้ำหนักเอาไว้ก็เท่านั้น มือสองข้างที่เคยโอบกอดอีกคนให้อบอุ่นกำลังเหนี่ยวรั้งขาสองข้างของคนที่เป็นหมอเพื่อยึดเหนี่ยว.. ยึดเหนี่ยวหนทางเดียวที่จะทำให้คนที่รักกลับมา...คนที่รัก..ไม่ใช่คนรัก.. ... . .   .