| Profile: ll You're now in 13th ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
24 July KIOKU [ 4 ] - DEPOISE -» Title : KIOKU [ 4 ] - DEPOISE - KIOKU [ 3 ] - GO ! ! ! -แอบไม่เกี่ยวแต่... 06.06.17 HAPPY BIRTHDAY to Ninomiya Kazunari » Title : KIOKU [ 3 ] - GO ! ! ! - » Cast : [ ? ] x Ninomiya Kazunari » Author : KKAO@http://www.latormentalafamilia.com/ficblog/blog/kkao ========================================================: : = k - i - o - k - u = : :=========== แสงอ่อนลอดผ่านม่านกรองแสงบางๆ กระทบเปลือกตาบางเบา ปลุกให้คนตัวเล็กตื่นจากนิทรา หลังจากหลับลึกหลับตื้นสับไปมาจนได้ที่ ดวงตาคู่สวยก็เผยตัวแผ่วๆ คิ้วเรียวขมวดปมเล็กน้อยจากความปวดมึนที่ไม่ได้เกิดจากความฝัน แต่เกิดจากความจริงที่ประสบพบเอาเมื่อคืน ถึงจะบอกว่าหลับไปแล้วแต่ก็ไม่สนิทเสียสักทีเดียว ถึงไม่ฝันแต่ก็ดูว่าหลับไม่ลึกพอจะให้ร่างกายพักผ่อนอย่างเต็มที่ ลำแขนเล็กค้ำตัวเองให้ลุกขึ้นเดินลากขาเปลี้ยๆไปยังหน้าต่างบานใหญ่ข้างเตียง เปิดรับเอาแสงอาทิตย์จัดจ้ายามเช้าให้แทรกตัวผ่านอณูอากาศเข้ามาอย่างเต็มที่จนต้องหยีตามองลอดออกไป พิงตัวอยู่แบบนั้นซักพักก็เปลี่ยนใจ เดินกลับมาทำท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงตามเดิม " รัก..คาซึนาริ " .. เสียงแหบห้าวยังตามรังควาญไม่เลิกตั้งแต่เมื่อคืน ลิ้นเล็กคลอเคลียริมฝีปากแห้งผาก ชั่งใจว่าจะลุกไปกินน้ำดี หรือปล่อยมันเอาไว้ทั้งๆแบบนี้ดี แล้วก็ตัดใจช่างมันเสียแบบนั้น .. " เฮ้อ.. " ทอดถอนใจเหนื่อยหน่าย แล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้งในท่าตะแคงคุดคู้กอดผ้าห่มนุ่ม ดวงตาสดใสหม่นหมองไปด้วยการร้องไห้ ปิดเปลือกตาซ้ำลงแผ่วเบาตั้งท่าว่าจะหลับไปอีกรอบ .. . . . แอ๊ดดดดดดดดดด . . . .. เสียงประตูห้องลั่นเบาๆ พร้อมเสียงฝีเท้าแผ่วๆ แต่มีระเบียบในจังหวะ ทำให้ต้องลืมตาขึ้นมาอีกรอบ แต่ความเหนื่อยหน่ายมันมากเกินกว่าจะใส่ใจอะไร เพราะสุดท้ายคนที่เดินเข้ามาเหมือนเดิมทุกวันก็มีแต่ -หมอ- .. .. ไม่จำเป็นต้องตกใจ เสียใจ หรือสับสนอะไรอีก อย่างไรก็ดี.. ไม่มีที่ไป .. " นิโนะคุง ตื่นเถอะ กินข้าวเช้ากัน " น้ำเสียงใจดีกับวิธีเรียกที่ผิดแปลกไปทำให้อดสงสัยไม่ได้ ยืนตัวขึ้นมองไปทางต้นเสียงช้าๆ ปรากฏภาพไม่คุ้นตา " จุน ? " น้ำเสียงเล็กแหบจนเกือบผิดวิสัย ทำให้หมอใจดีที่นิโนมิยะติดอกติดใจหนักหนายิ้มให้อ่อนๆ เดินถือถาดข้าวต้มมาเอาใจถึงข้างเตียง " หมอล่ะ ? " " ไอบะคุง กลับไปพักผ่อนตั้งแต่เมื่อคืนตอนดึกแล้วล่ะ ตกใจหรอที่เป็นชั้น ? " ตาสวยทอประกายกังวลจนคาซึนาริไม่กล้าเอาความต่อ " กลัวรึเปล่า ? ให้เรียกไอบะคุงให้มั้ย ? " น้ำเสียงหวานอ่อนลงเล็กน้อย ซึ่งนิโนมิยะก็ได้แต่ยิ้มบางๆ ส่ายหัวเบาๆเป็นเชิงปฏิเสธ แต่ท่าทีที่เงียบผิดวิสัยของนิโนะคุงที่เจอกันเมื่อวานก็ทำให้หมอคนสวยอดเป็นห่วงไม่ได้ " เป็นอะไรรึเปล่า ? " " จุน.. พอมีเวลารึเปล่า ? " น้ำเสียงอ่อนล้าขาดห้วง รอยยิ้มระเรื่อแต่งแต้มตามนิสัย . . . พอกันทีกับความทรงจำว่างเปล่า ถ้ามันนึกไม่ออกซักที ชั้นก็จะยัดมันเข้าไปใหม่ ! ! ! . . . ========================================================: : = k - i - o - k - u = : :=========== . . . " จุนว่างมั้ย ? ถ้าว่างช่วยอยู่เป็นเพื่อนผมหน่อย " คนตัวเล็กเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา ด้วยน้ำเสียงเชิงอ้อน " เหงาหรอ ? " " เปล่า.. ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร " " อ่ะ ! ก็ว่างนะ " หมอคนสวยของนิโนมิยะยิ้มให้อ่อนๆ " ผมมาตรวจนิโนะเป็นคนสุดท้าย จะได้ดูแลได้ใกล้ชิดไง " " ทำไมต้องใกล้ชิด ? หลงรักผมแล้วหรอ ? " นิโนมิยะหยอกล้อตามนิสัย ปากร้ายไปตามเรื่อง " ก็ไอบะคุงกำชับไว้นี่ครับ ทั้งหวงทั้งห่วงนิโนะคุงจะเป็นจะตาย " รอยยิ้มเผล่ล้อเลียนแต่งแต้มบนใบหน้าสวยหวาน ทั้งที่เป็นรอยยิ้มที่นิโนมิยะติดใจ แต่คนตัวเล็กกลับเงียบไปไม่เหมือนทุกที " จุน.. เล่าเรื่องหมอให้ฟังหน่อย.. " " เอ๊ะ ! มีอะไรรึเปล่า ? " น้ำเสียงหวานนุ่มหู ละเลียดซึมซับให้หัวใจอบอุ่น เกิดรอยยิ้มใสๆบนใบหน้าอ่อนวัย " ไหนๆก็ว่าง ..นะ " สำเนียงอ้อนๆ จนไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไอบะ มาซากิถึงรักนักรักหนา ทำให้หมอคนสวยยิ้มระเรื่อ ลากเก้าอี้สแตนเลสมุมห้อง มานั่งไขว่ห้างสง่าอยู่ข้างๆ " เอาไงดีล่ะ.. ไอบะจังเป็นคนใจดี.. นิโนะเองก็น่าจะรู้ดีที่สุดนะ " ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก็วางทาบมือเรียวสวยบนกลุ่มผมนุ่มอ่อนโยน โยกศีรษะเล็กไปมาก่อนจะชักมันกลับมาประสานที่หน้าตักตามเดิม " ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆน้า... จริงๆแล้วต้องเป็นนิโนะคุงซะอีกที่เล่าให้ผมฟัง เพราะนิโนะเองต่างหากที่รู้จัก - ไอบะ มาซากิ - ดีที่สุด " " แต่ผมจำอะไรไม่ได้ " " ไม่แปลก... ถ้าคนความจำเสื่อมเกิดจำอะไรได้ง่ายๆขึ้นมาล่ะก็ พวกชั้นคงตกงาน " ..ดูเหมือนไม่ว่าเมื่อไหร่ มัตซึโมโตะก็ยังเรียกเสียงหัวเราะของนิโนมิยะได้เสมอ แต่มันคงไม่มากพอ.. " . . . ไอบะ มาซากิเป็นใครกันแน่จุน ? เค้าเป็นอะไรกับผม ? " น้ำเสียงหม่นหมอง รอยยิ้มจืดจางไปจากใบหน้าใส ทำให้จุนต้องเอื้อมมือไปลูบหัวอย่างอ่อนโยน แล้วกล่าวตอบด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน " เค้าเป็นคนรักของนิโนะคุงน่ะ .. " " จำไม่ได้สินะ " " อื้ม.. นึกอะไรไม่ออก อาจจะคุ้นๆบ้างในความรู้สึกแต่.. " " ไอบะจังน่ะรักนิโนะมากนะ ทำทุกอย่างให้นิโนะตื่น ตอนดึกๆก็มาเฝ้านิโนะแทบทุกคืน " ..คงเป็นครั้งแรกในบทสนทนานี้ ที่ดวงตาอ่อนใสได้สบพอดีกับดวงตาหวานสวยอย่างจัง .. " . . . " " ไม่เป็นไรหรอก.. ยังไงเค้าก็รอนิโนะเสมอ " .. บางทีถ้าจุนพูดประโยคนี้มาเมื่อ 13ชั่วโมงที่แล้ว มันคงเป็นคำพูดที่ทำให้คาซึนาริอุ่นใจว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลก แต่ในตอนนี้..มันกลับทำให้หัวใจของนิโนมิยะเยือกแข็ง .. " บางที ที่วันนี้ไอบะจังไม่มาป้วนเปี้ยนกระดิกหางแถวนี้ อาจเป็นเพราะไอ่นี้ก็ได้ " มือเรียวยื่นกระดาษขนาดตามโมดุลามาตรฐานตีพิมพ์เป็นเอกสารอย่างเป็นทางการให้คนป่วยได้อ่านอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วหยิกกัดเบาๆพอเรียกเสียงสดใสจากคนตัวเล็กว่า...ยังจำวิธีอ่านหนังสือได้มั้ยครับ คุณหนู... " เอกสารอนุญาต ? " " อื้ม ! กลับบ้านได้แล้วนะ " " . . . " " ถ้ากลับบ้าน นิโนะก็จะเจอของที่สัมพันธ์กับนิโนะอยู่เต็มไปหมด ดีใจมั้ย ? " หมอใจดียิ้มหวานๆให้คนป่วย แต่ก็อดสงสัยในท่าทางชะงักงันของแฟนคลับอันดับหนึ่งไปไม่ได้ " จุน.. ผมจำอะไรไม่ได้ " " . . . " " แล้วผมจะกลับยังไงอ่ะ ? ผมไม่รู้ทางกลับบ้าน " สิ้นเสียงใส คุณหมอคนสวยก็ได้แต่หัวเราะท้องคัดท้องแข็งกับความน่ารักของนิโนมิยะ " ใครเค้าจะให้เรากลับเองกัน ? " " เดี๋ยวไอบะจังคงมารับแหละ.. จำไม่ได้ล่ะสิ ? เราน่ะอยู่กับไอบะจังไง " . . . ไม่ต้องห่วงนะ. . .เราจะกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม . . . .. บรรยากาศเริ่มคลายอึดอัดลงไปบ้าง แม้ว่าความขุ่นข้องใจของนิโนมิยะจะยังไม่หมดไป แต่น้ำเสียงสดใสเริ่มกลับมาสู่สภาพเกือบปกติในที่สุด .. . . . ========================================================: : = k - i - o - k - u = : :=========== . . . .. ร่างสูงสันทัดยิ้มเยียบ พิงกำแพงข้างประตูห้องคนป่วยด้วยท่าทีผ่อนคลาย เดาะช่อดอกไม้สวยในฝ่ามือเป็นจังหวะเบาๆ สบตาเพียงครู่เดียวกับอีกคนที่เดินสวนมา .. . . . เหมือนไร้ความหมาย อาจไร้ หรืออาจมี . . . .. ละดวงตาคมกลับมามองช่อกุหลาบขาวในมือ แล้วคลี่ยิ้มอบอุ่น จนอีกคนอดถามออกมาไม่ได้ .. " กุหลาบขาว คิดว่าเหมาะหรอ ? " " ไม่รู้สิ.. แต่สำหรับชั้น ชั้นว่าเหมาะ .. " .. ร่างโปร่งบางเลิกคิ้วสูงเชิงสงสัย ทำให้ดวงตาอบอุ่นสะท้อนไฟเล็กน้อย กดมุมปากแน่นนิ่งไม่เปรยเสียงใดให้หลุดลอด แล้วเดินสวนทางไปโดยไม่หันกลับมาอีก ทิ้งให้อีกคนเดินกลับเข้าสู่เส้นทางเดิมของตัวเองอีกครั้ง สองฝีเท้าประสานกันอย่างสงบ เป็นระเบียบหนักแน่น ตัดเด็ดขาดกับความสงัดเงียบของโรงพยาบาล .. . . . นิโนมิยะ คาซึนาริ ที่เป็นแค่ นิโนมิยะ คาซึนาริ . . . . . . ไม่ใช่ - คาซึนาริ - ของ ไอบะ มาซากิ . . . . . . แต่เป็นแค่ คาซึนาริที่ขาวสะอาดเหมือนกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ ไร้การครอบครองและตีตรา . . . . . . ไม่จำเป็นต้อง - แย่ง - เพราะตอนนี้ นิโนมิยะ ไม่ใช่ของ ไอบะ อีกต่อไป . . . . . . ========================================================: : = k - i - o - k - u = : :=========== .. แอ๊ดดดดดดดดดดด .. .. สิ้นเสียงประตูลั่น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาเป็นผู้ชายอบอุ่นที่นิโนมิยะเจอเมื่อวาน หอบหิ้วช่อดอกไม้สวยอยู่ในมือ ก่อนยื่นให้อย่างเงียบเชียบแต่เพียบพร้อมด้วยความอ่อนโยนในสายตา .. " ว่าไงตัวเล็ก ? " น้ำเสียงอบอุ่นไม่ต่างจากเมื่อวาน ทำให้คนตัวเล็กยิ้มเผล่ สดใส " ให้ดอกไม้ทำไม ไม่ใช่ผู้หญิง ? " น้ำเสียงกระเง้ากระงอดลอดผ่านริมฝีปากเล็ก " ก็เห็นว่าเหมาะ ก็เลยให้ ไม่ได้หรอ ? " ซากุไรยิ้มตอบกลับไปจางๆ ขยี้หัวเล็กอย่าเอ็นดูก่อนจะลากเก้าอี้แสตนเลสตัวเดิมมานั่งข้างเตียงที่เดิม และท่าเดิม " มีอะไร ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น ? " น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้ใจดวงเล็กอบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ทำให้หัวใจยังหวังได้ว่าพอมีที่พึ่งพิงอยู่บ้าง " โช.. เป็นเพื่อนกับชั้นมาก่อนหรอ ? " " หืม ? ..ก็เหมือนจะใช่นะ " " อะไรคือเหมือนจะ ? สรุปไม่ได้หรอว่าใช่หรือไม่ใช่ ? " " ก็ได้ทั้งสองอย่าง เพราะนิโนะเป็นเพื่อนชั้นก็ใช่ แต่อยู่แต่กับไอบะเลยไม่รู้ว่าสรุปจริงๆควรเรียกว่าเพื่อนรึเปล่า " " ชั้นกับหมอตัวติดกันหรอไง ? " " ฮ่ะ ๆ สรุปอยากรู้อะไร ? " ร่างสูงหัวเราะขำๆกับการตั้งแง่ของคนตัวเล็กที่ทำหน้าบู้ๆ ปากยื่นๆขัดใจ " ก็นึกอะไรไม่ออก เลยจะใส่เข้าไปใหม่ เลยอยากให้นายเล่าให้ฟัง... แค่นี้เอง แต่ถ้าไม่มีน้ำใจไม่ต้องก็ได้ " " ก็ไม่ใช่.. อยากรู้ก็จะบอก แต่ขอประเด็นด้วยไม่งั้นไม่รู้จะเริ่มยังไง " น้ำสียงยียวนทำให้นิโนมิยะได้แต่กร่นด่าอย่างขัดใจว่า ..อะไรก็เล่าๆมาเหอะ.. " ไอบะเป็นเพื่อนสนิทของชั้น อยู่มาวันนึงก็พานายมาที่คณะชั้น อุตส่าห์เดินหน้าบานตากแดดข้ามมาตึกเศรษฐศาสตร์เลยนะว่า...นี่ ! คนนี้แฟนชั้น ชื่อนิโนมิยะ คาซึนาริ น่ารักใช่มั้ย..แล้วก็ชมนายอย่างงั้นอย่างงี้ ทำให้เรารู้จักกันตั้งแต่วันนั้น " โชเล่าให้ฟังอย่างคร่าวๆ จนร่างเล็กทำหน้าเบ้แล้วตอกกลับไปว่า.. ใส่รายละเอียดลงไปบ้างก็ได้นะไม่ต้องกลัวเปลืองทรัพยากรนักหรอก พ่อนักเศรษฐศาสตร์... ทำให้ซากุไรโชหัวเราะลั่น " หลังจากนั้น สิ่งที่ชั้นเห็นอยู่ทุกวันคือ นิโนะที่เดินข้างไอบะ ยิ้มให้แต่ไอบะ คุยเล่นแต่กับไอบะ เหมือนทั้งชีวิตมีแต่ไอบะ พอชั้นเข้าไปคุยด้วยก็เอาแต่ยิ้มจางๆกลับมาจนบางทีชั้นก็อยากทำศัลยกรรมให้ออกมาหน้าเหมือนไอบะ จะได้คุยกับนายได้บ้าง แต่ถ้าทำแบบนั้นมันเปลืองงบประมาณ " " จากนั้นนายก็ย้ายไปอยู่กับไอบะ ในที่ๆชั้นหานายไม่เจออีกต่อไป " ฉับพลันความเงียบชวนอึดอัดก็แผ่เข้ามาในบทสนทนาอย่างไม่น่าให้อภัย รอยยิ้มอบอุ่นของซากุไรหายไปชั่วครู่เพื่อเปลี่ยนให้เป็นรอยยิ้มเหยียดนิ่ง แล้วกลับมาสู่สภาพอบอุ่นในนาทีถัดมา จนนิโนมิยะไม่ทันได้สังเกตเห็น " แต่ตอนนี้ก็หาเจอแล้ว " ถึงแม้คนตัวเล็กจะไม่เข้าใจมันดีนัก แต่ก็อดหวั่นไหวไม่ได้ ..ใจเต้นแปลกๆ..จนไม่กล้าต่อความอะไร " แล้วเรื่องที่ชั้นจำอะไรไม่ได้ล่ะ ? " น้ำเสียงใสถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น " อาจเป็นเพราะอุบัติเหตุ นิโนะหลับไปนานมาก คงเป็นเรื่องปกติที่จะลืมๆอะไรไปบ้าง ข้อนี้คงต้องถามหมอแล้วล่ะ " " มีเรื่องอะไรสงสัยอีกมั้ย ? " " อย่างที่นายบอก ไม่มีประเด็นก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง.. แล้วเรื่องชั้นกับหมอ พอรู้อะไรบ้างมั้ย ? " ..น้ำเสียงเล็กอ่อนลงเล็กน้อยจนสัมผัสได้ถึงความหวั่นไหว " รู้เท่าที่บอก เห็นแค่นิโนมิยะตัวเล็กๆที่วิ่งไปวิ่งมา ข้างๆไอบะ มาซากิ " " ชั้นไม่ใช่หมานะ ! แล้วเรื่องอุบัติเหตุ.. ชั้นโง่ขนาดยืนให้รถชนเลยหรอ ? " มืออุ่นวางบนตำแหน่งหัวเดิมของนิโนมิยะที่เริ่มเลิกต่อต้านไปด้วยความเคยชิน ซึ่งโชก็ไม่ได้ต่อความอะไรมากมายได้แต่ปล่อยให้ความเงียบเข้าคลอบคลุมอย่างช้าๆ แต่ทำไมคาซึนาริถึงได้รู้สึกอบอุ่น .. ========================================================: : = k - i - o - k - u = : :=========== . . . .. จวบจนโพล้เพล้ แสงสีส้มเริ่มทอดต่ำ เงาของคนสองคนที่กำลังเดินออกจากตัวอาคารทอดตัวยาวไปตามถนน มือใหญ่กระชับเข้าที่มือเล็กบอบบาง สองร่างเดินเคียงคู่กัน .. . . . .. มือหมอดูจะเย็นเยียบต่างไปจากทุกครั้ง หมอยังคงยิ้มเงียบๆไม่ต่างจากรอยยิ้มสุดท้ายของหมอเมื่อคืน ..หมอคงเจ็บ.. ผมคิด แต่ผมก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าต้องทำยังไงให้ทุกอย่างมันดีขึ้น .. .. ความสูงของเราสองคนในความเป็นจริงแล้ว คงไม่ต่างกันมากนักประมาณ 10เซนต์ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้ น่าจะเพราะปกติแล้วผมมักนั่งๆนอนๆ อยู่บนเตียงเสมอ ผมเลยรู้สึกว่าหมอสูงมากกว่าตอนที่รู้สึกอยู่ตอนนี้พอสมควร .. .. เราสองคนเดินไปขึ้นรถสปอร์ตสีดำทันสมัย ฉับพลันผมหันไปเห็นชายหนุ่มคุ้นตา กับรอยยิ้มคุ้นเคย และดูท่าทางไอบะคงจะสังเกตเห็นเค้าเช่นกัน .. " โช.. " น้ำเสียงเล็กเปรยแผ่วเบา อาจคิดไปเองแต่รู้สึกถนัดใจยังไงไม่รู้ว่ามืหมอที่จับกับมือของผม มันกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย " คาซึนาริอยากให้โชไปด้วยรึเปล่า ? " น้ำเสียงซักถามเรียบนิ่ง ทำให้คาซึนาริหันกลับไปจับสังเกตไอบะ มาซากิให้ชัดขึ้น " หมอ.. โชกับหมอเป็นเพื่อนกันใช่รึเปล่า ? " " มีอะไรรึเปล่า ? " " เปล่า.. แค่อยากรู้.. ทำไมเพื่อนหมอต้องมาเยี่ยมผม ผมอยากรู้.. " น้ำเสียงเล็กไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ สบตากันหนักแน่น ทำให้ไอบะอึดอัดใจเล็กๆ " ..เราสองคนเคยรักกัน.. ข้อนั้นผมรู้แล้ว หมอไม่ต้องปิดบังให้อึดอัดใจอีก เพราะงั้นตัดประเด็นนี้ทิ้ง " " แต่ผมก็ไม่รู้อยู่ดีว่า เพื่อนหมอเกี่ยวอะไรกับผม หรือโชเกี่ยวกับเราสองคน ? " ..ยิงกลางเป้า ตีแสกหน้า.. นิสัยคาซึนาริคนเดิม แต่คาซึนาริคนเดิมรู้จักไอบะดี และรู้จักโชดี เพราะงั้นคาซึนาริคนเดิมไม่ชอบพูดเรื่องนี้ซ้ำซาก ..แต่ตอนนี้ไม่มีคาซึนาริคนนั้น.. " กลับบ้านแล้วค่อยคุยกันดีมั้ย " ไอบะตัดบทสั้นๆ จูงมือเล็กให้อีกคนเดินตามมาก่อนจะชะลอจังหวะก้าวลงให้คาซึนาริตามมาทัน เพื่อให้เดินเคียงกันไปขึ้นรถ ..แต่คนตัวเล็กก็ขืนตัวไว้แล้วปฏิเสธคำค้าน " หมอ.. ผมอึดอัดนะ " น้ำเสียงเล็กแข็งขึ้นอย่างหงุดหงิดใจ ทำให้ไอบะได้แต่ส่ายหัวระอาใจตัวเอง ปลดปล่อยมือเล็กให้เป็นอิสระ มือแกร่งคว้าเอาไหล่ร่างเล็กแล้วกระชับแน่น มองตากันให้เข้าใจ " ให้พูดอะไร ? คาซึนาริก็รู้แล้วว่าเราเคยรักกัน แล้วโชก็เป็นเพื่อนชั้น คาซึนาริอยากรู้อะไรอีก ? " " เพื่อนหมอแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม ถามโช โชก็ไม่บอกอะไรนอกจากเป็นเพื่อนหมอ แต่เพื่อนหมอจะมาตีสนิทกับผมทำไมต่างหาก นั่นแหละประเด็น ! " " แล้วจะให้ชั้นทำยังไง ! ให้พูดว่าอะไร ? ตื่นมาก็จำกันไม่ได้ แล้วจะให้โพล่งออกไปหรอ ว่า -นี่ เรารักกันนะ- ชั้นรู้จักคาซึนาริดี ถ้าทำแบบนั้นคาซึนาริก็จะเถียงแล้วไม่ยอมฟังอะไรอีก แล้วไงต่อจำได้มั้ย ? อยู่ดีๆก็มีวันนึงเพื่อนชั้นก็เข้ามาในห้อง เอามือจับหัวคาซึนาริไว้ ทำท่าเหมือนสนิทสนมกันซะเต็มประดา จะให้พูดไปหรอว่า -อย่านะชั้นหึง- ? ทั้งที่คาซึนาริยังจำเรื่องของเราสองคนไม่ได้เลย แล้วยิ่งนานวันก็ถูกคอกันมากขึ้น แบบนี้จะให้พูดหรอว่า -เฮ้ย ! หมอนี่จะมาตีท้ายครัวชั้น เค้าจะมาแย่งคาซึนาริไป - ทั้งที่ยังไงซะ หมอนั่นก็เพื่อนชั้น แบบนี้หรอที่คาซึนาริต้องการ ? " คำพูดยาวเหยียดพร้อมสีหน้าไม่สู้จะดีนักของไอบะ ทำให้คาซึนาริได้แต่นิ่งอึ้ง " ขออย่าให้ชั้นต้องเหนื่อยใจไปมากกว่านี้เลย แค่นี้ก็เริ่มเบื่อเรื่องนี้ไปแล้วทุกที " " คราวนี้จะกลับบ้านกันได้รึยัง ? " มือใหญ่ยื่นกลับไปอีกครั้ง รอให้มือเล็กบอบบางทาบทับกันอีกครั้ง แล้วดึงเร่งไปที่รถให้เร็วกว่าเดิม และรอยยิ้มอบอุ่นของหมอที่เกือบหายไปทั้งหมด . . . .. ความเงียบชวนอึดอัดกัดกร่อนหัวใจไปจนสุดทาง และแม้ว่าคนป่วยจะอยากซักอยากถามแค่ไหน ความง่วงงุนจากอาการเพลียแดดก็ทำให้ร่างเล็กผล็อยหลับไปในที่สุด ชะรอยทิ้งจังหวะให้คนขับหันกลับมามองใบหน้าอ่อนใสของคาซึนาริอย่างเต็มตา เอื้อมมือข้างที่ว่างเว้นจากกันปรับพวงมาลัยโฉบไล้ใบหน้าอ่อนเยาว์ โน้มตัวมามองคนตัวเล็กใกล้ๆจนแทบหายใจอากาศเดียวกัน ริมฝีปากอุ่นร้อนฉวยโอกาสลิ้มรสกลีบปากบางเฉียบอย่างเงียบงัน เรียวลิ้นชื้นเปิดช่องทางอย่างถือเอาวิสาสะ ควานค้นความหวานคุ้นลิ้นอย่างชำนาญ ก่อนจะทิ้งหลักฐานเม็ดสีขาวขุ่น เฝื่อนคออย่างจงใจในช่องปากเล็ก ลิ้นเรียวดุนดันยาเม็ดนั้นให้คนตัวเล็กกลืนกินอย่างจำยอมทั้งที่คาซึนาริยังไม่ทันรู้สึกตัว จากนั้นจึงเว้นจังหวะให้ร่างเล็กผ่อนลมหายใจแผ่วเบา ละริมฝีปากเชื่องช้าอ้อยอิ่ง ลอบมองในหน้าหวานใส แล้วสมทบทับซ้ำจูบลงไปบนริมฝีปากสวยบางเบา .. " .. เล่นเกมส์กันดีมั้ยคาซึนาริ เกมส์เหมือนที่คาซึนาริชอบ .. " . . . " อืม.. หมอ.. " เสียงแผ่วพร่าต่างไปจากทุกที พึงรู้สึกถึงความร้อนแปลกแยกต่างจากทุกครั้ง ..เกิดอะไรขึ้น ? .. " ร้อน... " ลิ้นเรียวเล็กคลอเคลียริมฝีปากบางของตัวเองช้าๆ ลมหายใจติดขัดถี่กระชั้นจนริมฝีปากอุ่นประกบทับนุ่มนวล ทำให้คาซึนาริดิ้นรนหลบหนีจากการลุกล้ำ ทั้งที่ร่างกายกำลังตอบสนองไปในทางตรงกันข้าม ภาพที่เห็นเหมือนเพดานห้องสีขาวคล้ายคุ้นตา แต่ที่แน่ๆไม่ใช่โรงพยาบาล สัมผัสที่แผ่นหลังรู้สึกเปลือยเปล่า แต่อ่อนนุ่มที่เบาะรองรับ..เตียง ? ห้องนอน ? .. " อ่ะ !.. อย่า.. " สะดุ้งสุดตัวเมื่อลิ้นอุ่นชิ้นโฉบไล้แผ่วเบาผ่านใบหู มือใหญ่ลากไล้ทาบทับแผ่นอกบาง ปรากฏรอยแดงในทุกพื้นที่ที่มือนั้นลากผ่าน มือเล็กปัดป่ายเปะปะ ปฏิเสธสัมผัสทั้งหมดสุดแรง ที่ผลที่ได้ก็แค่จับผ่านทุกอย่างแผ่วเบา ยิ่งเร่งให้ร่างสูงตรงหน้าใจเต้นแรงกว่าเดิม ส่งผลให้การกระทำต่อมาร้อนแรงเร่งเร้า ริมฝีปากสีแดงสดกลืนกินซุกซ่อนที่ซอกคอเล็ก ผิวอ่อนนุ่มขาวใสสะท้อนตา มืออุ่นลากไล้ต่ำลงเรื่อยๆ ริ้วเรียวปลดกางเกงยีนส์ที่คาซึนาริเพิ่งใส่ไปเมื่อเช้าก่อนรับกลับบ้านให้หลุดร่วงเพียงครึ่งทาง เกาะเกี่ยวขอบบ็อกเซอร์ตัวโปรดของคนตัวเล็กให้ลดต่ำลงอย่างหมิ่นเหม่ เปิดให้เห็นแก่นกลางกายแค่เพียงสัมผัสผ่าน นวดคลึงเบาหนักสับกันผ่านเนื้อผ้าหยาบมือ ทำเอาเสียงเล็กสั่นพร่า ความร้อนที่สะสมจากฤทธิ์ยาเร่งให้ร่างกายต้องการ ทั้งที่ใจคัดค้าน ทะยานอยากปลดปล่อยอยู่ทุกวินาที จนไอบะรู้สึกชื้นที่ฝ่ามือซึมซาบผ่านเนื้อผ้าที่กั้นคาซึนาริอยู่ " มะ.. หมอ..อย่า " แม้จะต้องการห้ามปรามอย่างสุดชีวิต แต่น้ำเสียงที่แปร่งออกมาช่างแผ่วเบาเสียแม้แต่ตัวเองก็แทบไม่ได้ยิน กลีบปากอุ่นยังคงสานต่อเจตนารมณ์เดิมด้วยลากจนต่ำลง หยอกเย้ายอดอกเล็กจนลำตัวบางสะดุ้ง มือแกร่งข้างที่ว่างเว้นจากการหยอกล้อก็โอบพยุงลำตัวเล็กให้รับสัมผัสอุ่นชื้นอย่างจงใจ จนเห็นได้ชัดว่าคนตัวเล็กที่ถูกทาบทับสั่นสะท้านอย่างหยุดไม่อยู่ ราวกับรู้ซึ้งถึงทุกตารางพื้นที่ของคนตัวเล็กดีเหลือเกิน ปลายเท้าเล็กจิกบนผืนเตียงอย่างกลั้นไม่ไหว " หมอ.. " " มาซากิ " น้ำเสียงทุ้มแหบพร่า ต่างจากทุกครั้งของคนตรงหน้าเรียกร้องเว้าวอน " เรียกชั้นว่า..มาซากิ.. " ฝ่ามืออุ่นทิ้งสัมผัสเชื่องช้าอย่างจงใจแกล้ง สบตาร่างเล็กตรงหน้าอย่างมีอำนาจ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาหรี่ปรือแทบไร้สติ " มา..มาซากิ " ร่ำร้องเรียกอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ทั้งที่ใจไม่ต้องการแต่ทำไมมันทรมานเหลือเกิน ทั้งความร้อนความหวามวาบทำเอาคาซึนาริแสนรั้นกลายเป็นแค่เด็กน้อยในกำมือของไอบะ มาซากิอย่างช่วยไม่ได้ นิ้วเรียวปลดบอกเซอร์ของคนตัวเล็กให้หลุดลอดออกจากที่ๆควรจะอยู่โดยปกติ กอบกำคาซึนาริเอาไว้แทบทั้งหมด บีบเค้นคนตรงหน้าหอบจนตัวโยน " มาซากิ.. มาซากิ.. อ๊ะ ! " มือเปียกชื้นปล่อยทิ้งให้คาซึนาริอารมณ์ค้างไปอีกครั้ง ด้วยหันมาลูบไล้โคนขาด้านในอย่างหนักหน่วง ลิ้นอุ่นลากต่ำลงมาถึงช่องน้อย วนเวียนเชื่องช้าจนมือเล็กต้องกดให้ศีรษะร่างสูงลดต่ำลงเป็นเชิงบังคับทำให้ไอบะเสยตาขึ้นมองอย่างสมใจ แล้วละกลับไปสนใจร่างกายของคาซึนาริต่ออย่างไม่ลดละ ช่องปากอุ่นร้อนควบคุมร่างของคาซึนาริอย่างย่ามใจ " อ๊าาาาาาา... . . " คาซึนาริปลดปล่อยทั้งหมดที่มี หอบหิ้วเอาความร้อนจากพิษยาไปได้ไม่น้อย แต่ถ้ามันยังคงเหลืออยู่ล่ะ .. .. คนที่ชื่อมาซากิกลืนกินคราบคาวไปเกือบทั้งหมด ปล่อยให้ส่วนที่เหลืออาบไหลมุมปากบ้างเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ แล้วดูดกลืนคาซึนาริอีกครั้งอย่างเร่งเร้าทำให้อารมณ์ของคนตัวเล็กปะทุขึ้นอีกครั้งในไม่ช้า ปลายนิ้วเรียวที่ยังคงเปียกชื้นตามผลพวงของการปลดปล่อยเมื่อครู่ลากวนปากทางนุ่มนิ่มก่อนจะดึนตัวเข้าไปจนสุดข้อนิ้ว " ฮ้าาาาาา... . . " ร่างเล็กสะดุ้งตัวโยนทั้งเสียววาบทั้งเจ็บปวดในคราวเดียว นิ้วเรียวยังคงฝังตัวแน่นอยู่ไม่ห่าง แล้วค่อยๆเคลื่อนไหวให้ความหวามหวานกระพือขึ้นอีกครั้ง จนช่องทางที่ไอบะ มาซากิต้องการก็พร้อมพอ ริมฝีปากอุ่นละจากแก่นกลางกลับไปประกบจูบดูดดื่มที่ริมฝีปากบางเฉียบอีกหน คว้าควานหาความหวานจากคนตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ อ้อมแขนเล็กโอบกอดรอบคอคนที่ทาบทับตนอยู่อย่างไขว้คว้า ไอบะ มาซากิละจังหวะให้คาซึนาริหอบหายใจแค่ชั่วครู่ มองเห็นไอขาวขุ่นจากลมหายใจร้อนของคนตัวเล็กที่ลอดผ่านริมฝีปากเผยอแดง " คาซึนาริ.. " ลูบไล้แผ่นหลังบางเชื่องช้าใจเย็น ดึงรั้งกางเกงที่ค้างอยู่อย่างนั้นให้พ้นทาง แยกเรียวขาเล็กให้ห่างจากกัน แล้วแทรกกายดุดันอย่างไม่เกรงกลัวว่าร่างเล็กจะบุบสลาย กระแทกกระทั้นซ้ำๆจนสุดทาง ปลดปล่อยของเหลวขุ่นออกมาทั้งที่อยู่ในตัวอีกคน มือใหญ่ยังไม่ละหน้าที่ลูบไล้บีบเค้นจุดอ่อนไหวของคนตัวเล็กเชื่องช้าแผ่วเบา จนรู้สึกถึงแรงกระตุกเล็กๆ ที่ช่องทางอุ่นร้อน จนแน่ใจได้ว่า ค่ำคืนนี้คงไม่มีทางสิ้นสุดไปได้ง่ายๆ .. โดยไม่ทันได้สังเกตร่องรอยน้ำตาบางๆที่เกิดขึ้นแทบทุกเวลา .. ========================================================: : = k - i - o - k - u = : :=========== . . . .. หมอเจ็บผมรู้..เจ็บที่คนรักกันจำกันไม่ได้ เจ็บที่ทำมาแทบตายสุดท้ายผมกลับมองไม่เห็นอะไรซักอย่าง บางทีมันอาจจะกลายเป็นความโกรธแค้นไปในที่สุด ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่คาดหวังให้มันกลายเป็นแบบนั้น .. แต่รู้อะไรมั้ย ? ผมเองก็เจ็บ .. จะเจ็บมากกว่าน้อยกว่าผมไม่รู้ แต่การที่ผมตื่นมาเจอหมอเป็นคนแรก ไว้ใจหมอเป็นที่สุดแต่ตอนนี้ความไว้ใจทั้งหมดกลับกลายเป็นความเคลือบแคลงหวาดหวั่น ทั้งที่มีแต่-หมอ- เชื่อแต่-หมอ-มาตลอด แต่ตอนนี้ผมกลับมี -ไอบะมาซากิ-มาแทน .. มันเหมือนไม่เหลือใคร .. . . . ========================================================: : = k - i - o - k - u = : :=========== . . . " อยู่ด้วยกันนะ..คาซึนาริ " ริมฝีปากอิ่มของคนตัวสูงกว่าเผยเอาเสียงแหบห้าวเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะหันมายิ้มให้อีกฝ่ายอุ่นใจต่อกัน .. จนได้ยินเสียงเล็กใสของตัวเองดังชัดขึ้น หันกลับไปสบเข้ากับความฝันเดิมๆที่ต่างไปจากเดิม ความฝันเดิมๆที่เห็นความจริงชัดเจนขึ้น " อื้ม.. จะอยู่กับมาซากิ " ..มาซากิ.. ไอบะ มาซากิสินะ " สวยจังเลยนะ " .. รอยยิ้มจากการรับรู้ถึงความอบอุ่นที่ล่องลอยอยู่ของคาซึนาริ ซ้อนทับกับรอยยิ้มสวยคลี่อ่อนบางจากคนตัวเล็กในความฝัน .. " ไม่เป็นไรหรอก ชั้นจะปกป้องคาซึนาริเอง " มือใหญ่อบอุ่นจับมือเล็กนุ่มนิ่มจนกระชับแน่น ให้ความรู้สึกอบอุ่นมั่นคง เมื่อหันไปมองก็เห็นคนที่เรียกว่า -หมอ- มาตลอด ทำให้รับรู้ได้ว่าจะเคียงข้างกันตลอดไป จำได้ว่าครั้งแรกๆที่เห็นมักจะด่าทอความฝันของตัวเองอยู่เสมอว่า ไม่ทำให้จำอะไรได้..แต่บางทีตอนนี้ อาจจะไม่แน่.. .. หันกลับไปข้างหลังเพราะเสียงง้องแง้งไม่ขาด มองเห็นตัวเองกับไอบะ มาซากิหยอกล้อกันท่ามกลางบรรยากาศหวาน จนคาซึนาริอมยิ้มแสนหวานพิงขอบวงกบประตูเบาๆ ฉ่ำเพลินอยู่กับความคิดตัวเอง จากที่เคยคิดแค่ว่าคุ้นเคย กลับคิดไปว่าเป็นบรรยากาศที่แสนรัก แล้วริมฝีปากบางก็วาดยิ้มให้สดใสขึ้นเพียงเพราะมาซากิหันกลับมาสบตากัน .. " มานี่สิคาซึ.. อยากลองทำเค้กไม่ใช่หรอ ? " " อื้ม ! " สองขาเล็กก้าวเดินช้าๆกึ่งลังเล ยืนเทียบซ้อนกับคนตัวเล็กในความฝันที่หันมายิ้มให้กันจนอดสงสัยไม่ได้ และเข้าใจความหมายของรอยยิ้มจากคนตัวเล็กข้างหน้าในวินาทีถัดมา แล้วหันกลับไปยิ้มให้กับมาซากิอย่างเต็มใจ ..เป็นครั้งแรกที่นิโนมิยะ คาซึนาริทั้งความจริงและความฝันซ้อนทับเป็นคนเดียวกัน... .. รอยยิ้มหวานยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าอ่อนใส แม้น้ำอุ่นเอ่อรื้นที่ดวงตา มือเล็กยกขึ้นปิดเสียงสะอื้นของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะปกปิดยังไง มาซากิก็มองเห็นมันอยู่ดี .. " ร้องไห้ทำไมกัน คาซึนาริ " คนตัวสูงที่ยืนเคียงข้างโอบคาซึนาริให้หันมาสบตากัน ริมฝีปากอุ่นจูบซับน้ำตาที่คาซึนาริไม่ชอบให้ใครเห็นออกไปจากใบหน้า แล้วประทับจูบหวานซ้ำลงบนริมฝีปากบางเล็ก จนคนตัวเล็กไม่ทันสังเกตเห็นว่าห้องครัวที่อบอุ่น แปรเปลี่ยนเป็นทุ่งโล่งกว้างอย่างที่คาซึนาริและมาซากิมักขับรถเล่นเป็นประจำ " มองนั่นสิ.. " มาซากิโอบกระชับซ้อนหลังคนตัวเล็กให้เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร่างพรายแสงดาว แต่คาซึนาริก็ทำได้แค่เพียงซุกซ่อนปกปิดน้ำตาของตัวเอง จนได้รับแรงกระชับกอดที่แน่นขึ้น จึงยอมเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคนที่โอบกอดตนอยู่ " อย่าร้องไห้เลยนะครับ " น้ำเสียงอบอุ่นที่คุ้นใจดังเบาๆที่ข้างใบหู " อ้าว..เลยยิ่งร้องใหญ่เลย.. อย่างงี้จะเห็นดวงที่ชั้นอยากให้คาซึนาริดูมั้ยเนี่ย " ไอบะหยอกเย้าจนได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนน้ำตาของคาซึนาริ " รักคาซึนารินะครับ " " คาซึนาริ ! ตื่นแล้วหรอ ! " " จำชั้นไม่ได้หรอ ? คาซึนาริ ? " " ไม่ต้องห่วงนะ. . .เราจะกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม" " รัก..คาซึนาริ " . . . " มาซากิ.. " น้ำเสียงเล็กแผ่วราวกับล่องลอยอยู่ในความฝัน ดวงตาสุกใสหรี่ปรืออ่อนแรง ลืมตาตื่นจากความฝันที่เคยรังเกียจนักหนา ทั้งที่ในตอนนี้กลับคิดว่า..ถ้าความฝันมันทำให้จำมาซากิได้ ถ้าความฝันทำให้ไม่ต้องพลั้งพลาดไปทำร้ายมาซากิเข้า ถ้าเป็นแบบนั้น ก็อยากจะจมอยู่ในความฝันไม่ให้สิ้นสุด ..นึกออกแล้ว.. จำความรู้สึกรักอบอุ่นที่ไอบะ มาซากิเคยให้จนเต็มหัวใจได้ด้วยหัวใจดวงเดิมของคาซึนาริ ดวงตาปลั่งช้ำรื้นเอ่อด้วยน้ำตาเม็ดใส เมื่อตระหนักถามตัวเองในวินาทีถัดมาว่า คนที่นอนอยู่ข้างกายตอนนี้เป็นใคร.. ใช่ไอบะ มาซากิคนเดิมหรือไม่ มาซากิคนเดิมที่ไม่เคยล่วงเกินกันหากคาซึนาริไม่อนุญาต มาซากิคนเดิมที่อ่อนโยนกับคาซึนาริจับหัวใจ.. ใช่คนเดียวกับที่ทำร้ายคาซึนาริเมื่อครู่หรือไม่ .. . . . . . " มาซากิ.. " คาซึนาริกระซิบบางเบากับสายลม พลิกตัวกลับแล้วซุกตัวให้จมกลับเข้าไปในอ้อมอกไอบะอีกครั้งเหมือนก่อนหน้า แต่ต่างที่ครั้งนี้คาซึนาริไม่ผลักไส น้ำตาที่คลอเต็มทิ้งตัวอย่างเงียบเชียบ เพราะใจดวงน้อยของคาซึนาริมองหา ไอบะ มาซากิคนเดิมไม่เจอ .. . . .. อยู่ด้วยกันนะคาซึนาริ .. .. อยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนในห้องนี้ แต่ครั้งนี้จะอยู่ด้วยกันด้วยความรู้สึกไหน .. ความรู้สึกรักของชั้นที่มีต่อมาซากิคนเดิม แต่กลัวความคิดที่คาดเดาไม่ได้ของมาซากิในตอนนี้งั้นหรอ ? แล้วมาซากิล่ะจะอยู่กับชั้นด้วยความรู้สึกไหน .. .. ฉับพลันก่อนความคิดจะไปสุดทาง ก็กระจัดกระจายเมื่อคนข้างๆเริ่มยุกยิก ดวงตาคมเริ่มเผยรับแสงตะวัน คาซึนาริลบเอาความคิดไร้สาระประเภทที่ว่า..แกล้งหลับดีกว่า..ออกไปจากหัว เฝ้ามองอีกคนค่อยๆลืมตาตื่นทั้งๆที่ม่านน้ำตายังทิ้งรอยไม่ห่างจากดวงตาของคาซึนาริ .. " ตื่นแล้วหรอ ? ร้องไห้ทำไม ? " น้ำเสียงแหบทุ้มใจดีไม่ต่างจากทั้ง-หมอ- ทั้ง-มาซากิ- ทำให้คนตัวเล็กไม่แน่ใจ ทั้งที่รับรู้ได้โดยปริยายว่าเรื่องราวเมื่อคืนไม่ใช่ฝัน ไอบะใจร้ายคนนั้นมีอยู่จริง แล้วมาซากิคนนี้ล่ะ เป็นคนใจดี หรือใจร้าย .. " ไหนว่าอยากจะรู้ไงว่าจริงๆแล้วเรื่องราวเป็นยังไง เราสองคนเคยรักกันยังไง คาซึนาริอยากรู้ไม่ใช่หรอ ? หรือว่าตอนนี้คิดเสียใจที่รู้ ? " ไม่ปล่อยให้อีกคนอ่อนไหวนานนัก ไอบะก็โพล่งคำพูดเสียดแทงด้วยน้ำเสียงเย็นชาออกมา แล้วผุดลุกขึ้นพิงหัวเตียงโดยแนบเอาคนตัวเล็กให้นั่งซ้อนตักกันอย่างเบามือ อ้อมแขนแกร่งกักขังนิโนมิยะเอาไว้แนบตัวไม่ห่าง มือใหญ่สากลากเลียไปตามผิวนุ่มมือที่เต็มตื้นไปด้วยรอยแดงช้ำ รอยยิ้มเยียบผุดฝังอยู่ที่มุมปากของคนที่พร่ำบอกกันทุกวินาทีว่า ..รัก.. ริมฝีปากอุ่นจัดโฉบชิมเยื่ออ่อนช่วงโคนใบหูแกล้งเย้าให้คนตัวเล็กตื่นตัวอีกครั้งทั้งที่รอยเดิมจากเมื่อคืนยังไม่ทันจางหาย " วันนี้อยากจะไปโรงพยาบาลอีกมั้ย เหมือนเมื่อก่อนไง " ซุ่มเสียงแหบพร่าบอกกล่าวเรียบๆเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่มือใหญ่ลากไล้ต่ำลงจนคาซึนาริต้องตะปบไว้ " อย่า.. " " ทำไม ? ปกติคาซึนาริไม่เคยปฏิเสธชั้นนี่.. " น้ำเสียงแข็งขืนบวกรวมกับมือแกร่งที่ยังไม่ละความพยายามเดิมทำให้คาซึนาริปวดที่หัวใจหนึบหนับ " แล้วจะไม่ไปโรงพยาบาลกับชั้นหรอ ? " พลันน้ำเสียงอ่อนหวานเว้าวอนกลับมาแทนที่ หัวใจคาซึนาริกระตุกวูบหันหน้ากลับไปสบตา เปิดโอกาสให้ริมฝีปากคนสองคนกลับมาบรรจบกัน ร่างสูงดูดกลืนความหวานละมุนในสัมผัสอย่างสาแก่ใจ ดูท่าว่าแรงขัดขืนที่นิโนมิยะเคยมีมันลดน้อยลงจนอดแปลกใจไม่ได้ รสชาติเค็มเฝื่อนคล้ายน้ำตาที่ไอบะกำลังรู้สึกทำให้ต้องผละออกมาค้นหากันด้วยสายตาแทน " รังเกียจกันมากหรอ ? เกลียดกันแล้วสินะคาซึนาริ " เปล่งเสียงถามออกไปเบาๆด้วยหัวใจอ่อนล้า เค่นยิ้มเย้ยหยันให้กับตัวเอง สบสายตาเว้าวอนของคนตัวเล็กอย่างชั่งใจ แต่ก็ยังไม่เข้าใจความหมายอะไรอยู่ดี .. . . . รังเกียจหรอมาซากิ เกลียดมาซากิแล้วรึยังน่ะหรอ ..เปล่าเลย ชั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมน้ำตามันถึงไหลทั้งที่ปกติชั้นไม่ใช่คนขี้แย แต่มาซากิ.. . . " เกลียดกันแล้วก็ดีแล้ว.. เกลียดให้เหมือนที่ชั้นเริ่มจะเกลียดนายก็แล้วกันนะคาซึนาริ " น้ำเสียงเย็นชาชัดลึกเข้าไปก้องในหูของคนตัวเล็ก ดวงตาสวยเบิกกว้างอย่างเคว้งคว้างตกใจ มองหลับไปยังคนเคยรักกันอย่างค้นหา แต่อีกฝ่ายกลับผลุนผลันลุกขึ้นไปจากระดับสายตา . ..ปล่อยทิ้งให้คนตัวเล็กนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นจนได้ยินเสียงน้ำจางๆมาจากในห้องน้ำ... . ... มาซากิคงอาบน้ำ .. นิโนมิยะคิดในใจ ค่อยๆยันตัวขึ้นจนรู้สึกปวดร้าวบริเวณช่วงล่างชัดเจนขึ้นจนต้องทรุดนั่งลงไปใหม่ ผุดลุกผุดนั่งวนไปวนมาอยู่แบบนั้น จนต้องใช้แรงฮึดครั้งสุดท้ายดึงตัวเองให้ลุกขึ้นเดินให้ได้ซักที ร่างเล็กพยุงตัวเดินโฉบผ่านเครื่องเรือนในห้องอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ความทรงจำที่เคยหลุดหายไปกลับมาจนชัดเจนอีกครั้ง มือเรียวเล็กค่อยๆลูบผ่านผ้าม่านสีอ่อนผืนบางอย่างบรรจง มองลอดออกไปจนเห็นแสงอาทิตย์ยามเช้าจากข้างนอก . . . นี่ไงห้องใหม่ของเรา ! คาซึนาริจะได้เห็นพระอาทิตย์ตอนเช้าด้วยนะ . . . . . . ทำยังกะมาซากิจะตื่นมาทันดูงั้นแหละ กว่าจะตื่นแต่ละทีก็สายจนต้องรีบไปทำงาน แบบนี้จะมีประโยชน์อะไร . . . . . . จำได้ว่าตัวเองในตอนนั้นเอาแต่ตั้งแง่ใส่มาซากิตลอด แต่มาซากิก็ไม่เคยหงุดหงิดใจ เอาแต่ยิ้มให้กันอย่างไม่รู้เบื่อ . . . .. ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอ่อนใสให้กับวันคืนแสนหวาน แต่ก็ชะงักลงเพราะรู้สึกถึงสายตาจ้องมองของอีกคนจากด้านหลัง ทำให้ตัดสินใจหันตัวกลับไปเผชิญหน้ากัน .. " ชั้นจะไปทำงาน ..คาซึนาริอยากไปด้วยมั้ย ? " น้ำเสียงทุ้มที่ถูกปรับให้ดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย คงเพราะความรู้สึก -รัก- ที่ทำให้ไอบะ มาซากิได้แต่ทำร้ายกันอย่างครึ่งๆกลางๆแบบนี้ สายตาคมมองเอื่อยสบสายตากับร่างเล็กตรงหน้าอย่างรู้สึกผิดครึ่ง เหนื่อยใจลังเลอีกครึ่ง ทำให้นิโนมิยะได้แต่ลังเลตามไปด้วย " ไม่ตอบแบบนั้น.. ไม่ไปสินะ " " . . . " " เอาเถอะ ไม่ก็ไม่ ไม่อยากบังคับ แต่ขออย่างนะคาซึ อย่าออกไปไหน ต่อให้ไปได้ก็เถอะ " ..ทันทีที่พูดจบ ไอบะก็หันกลับแล้วเดินออกไปจากห้องนอนเงียบๆได้ยินเสียงปิดประตูเบาๆสองครั้งเป็นอันรับรู้ได้ว่าร่างสูงออกไปจากห้องนี้เรียบร้อยแล้ว .. . . . ต่อให้ไปได้ก็เถอะ . . . .. หมายความว่าไง ? .. คนตัวเล็กได้แต่สงสัยใจความของประโยคเมื่อครู่แล้วพูดทบทวนมันซ้ำๆว่า...แล้วทำไมจะไปไม่ได้ ? ... จนเข้าใจมันในที่สุดเมื่อนิโนมิยะตัดสินใจอาบน้ำล้างคราบรอยต่างๆออกจากตัว แล้วพบว่าในตู้เสื้อผ้าใบเดิมไม่มีเครื่องแต่งกายใดๆของนิโนมิยะอยู่เลยแม้แต่ชั้นใน ! .. เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กก็ได้แต่กลับไปทรุดตัวนั่งบนเตียงเหมือนเดิม มือเล็กกระชับผ้าเช็ดตัวให้ห่มคลุมร่างกายให้มากที่สุด พลางมองดูร่องรอยสีแดงที่ปรากฏประปรายตามผิวเนื้อให้เจ็บปวดที่ใจเล่นๆ .. . ..แกโง่เองคาซึนาริ คนที่ทำให้มาซากิหายไปก็คือตัวแกเอง แกมัวแต่สนใจอะไรอยู่..มัตซึโมโต้ จุน.. ซากุไร โช.. พวกเค้าเป็นใคร ? ..แกติดอกติดใจคนแปลกหน้าพวกนั้น แต่กลับผลักไสไอบะ มาซากิที่รักแกกว่าใคร.. .ทั้งหมดเพราะตัวแกเองคาซึนาริ.. . .. ร่างเล็กได้แต่จมกองน้ำตาอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้ใส่ใจเวลาที่ผ่านเลยไปแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็เจอแต่ภาพที่อบอุ่นของคนสองคนที่ตอนนี้หาไม่เจอเลยซักคน .. . . . .. แกร๊ก .. .. จังหวะไขกุญแจนอกห้องเรียกความสนใจจากร่างเล็กครู่หนึ่ง ทำให้อดแปลกใจไม่ได้ว่า..มาซากิกลับเร็วจัง..จึงหันออกไปสนใจกับแสงภายนอกที่ทำให้รู้ว่าเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงทีเดียว แต่ก็ยังไม่เย็นขนาดเวลากลับบ้านปกติของมาซากิ หรือแม้แต่รอบเวลาเข้าเวรเสียด้วยซ้ำ ถ้าอย่างนั้น..ใครกันล่ะ ? .. แต่ต่อให้สงสัยแค่ไหน อยากรู้เพียงใด คาซึนาริคงไม่บ้าขนาดออกไปหาใครก็ไม่รู้ด้วยสภาพเปลือยเปล่าแบบนี้แน่ๆ จึงได้แต่นั่งรอด้วยใจระทึกอยู่ภายในห้องนอนเงียบๆ จนประตูห้องนอนถูกเปิดขึ้น ปรากฏให้เห็นชายหนุ่มอบอุ่นที่คุ้นตา " โช ? .. " ..เจ้าของชื่อที่เพิ่งถูกเอ่ยมาเมื่อครู่ค่อยๆเดินมาหยุดตรงหน้าห่างจากคาซึนาริเพียงไม่กี่ฟุต ทำให้คาซึนาริรู้สึกเหมือนถูกคุกคามขั้นรุนแรงจากสภาพเปลือย มือเล็กคว้าแน่นให้ผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก มืออีกข้างก็ลนลานหาเอาผ้าห่มผ้าปูเตียงมาปิดตัวเสียให้วุ่น จนร่างสูงที่มองอยู่ได้แต่ขำเบาๆ ยังผลให้ใบหน้าอ่อนใสซับสีแดงเข้มลามไปถึงใบหู แล้วหันกลับมามองซากุไรอย่างตื่นตระหนก..บางทีสิ่งที่สำคัญกว่าทำไมมาซากิถึงเปลี่ยนไป อาจเป็นต่อจากนี้จะทำยังไงต่อไปต่างหาก ! .. . " ว่าไง ? ทำไมอยู่สภาพนี้ล่ะ ? " น้ำเสียงล้อเล่นของโชทำให้นิโนมิยะอดแปลกใจไม่ได้ ร่างหนาย่อตัวลงตรงหน้าระดับสายตาอยู่ไม่สูงไปกว่าหว่างขาคนตัวเล็กเท่าไหร่นัก แม้สายตาจะจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคาซึนาริก็เถอะ แต่.. " โทษนะ ! ต่อให้อยากสุภาพแค่ไหน แต่วันนี้ชั้นอยากให้นายยืนค้ำหัวชั้นมากกว่า ! " ร่างเล็กตวาดลั่น หุบขาแน่นมองหน้ากันอายๆ จนซากุไรอดใจไม่ไหวต้องคว้าเอาศีรษะเล็กมาโยกเล่นอย่างอ่อนโยนใจดี " ยังไม่ตอบเลยนะว่าทำไมอยู่สภาพนี้ ? ไอบะแกล้งรึไง ? " น้ำเสียงอบอุ่นกับความคุ้นเคยในตัวโช ทำให้คาซึนาริหวั่นไหวไม่น้อย ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความอบอุ่นของโช หรือความกดดันจากมาซากิกันแน่ " โช... โชเคยบอกว่าชั้นเคยรักกับหมอใช่มั้ย ? " " อืม " " แล้วชั้นกับหมอก็ย้ายไปอยู่ในที่ที่นายหาไม่เจอใช่มั้ย ? " " . . . " " มันคือที่นี่สินะ.. งั้นชั้นคงไม่ต้องถามว่ามาที่นี่ได้ยังไง หรือเข้ามาได้ยังไง มันคงไม่เกินความสามารถของนาย " คำตอบไร้ทิศทางของนิโนมิยะทำให้ซากุไรได้แต่มองสบตากลับไปอย่างนิ่งๆ แล้วเดินอ้อมมานั่งเคียงข้างกันบนเตียง " หนีมั้ย ? " คำถามแทงใจหลุดจากปากของร่างสูงทำให้คาซึนาริตาเบิกกว้างอีกครั้งของวัน " ชั้นรู้ว่านายกำลังรู้สึกไม่ดี เพราะงั้น..จะหนีมั้ย ? " " . . . " " หรือนิโนะจะนอนรอความตายอยู่นี่ ? " เสียงทุ้มทอดต่ำทำให้ร่างเล็กไม่สบอารมณ์เล็กน้อย " มาซากิคงไม่เอาถึงตายหรอกน่า ! " " มาซากิ ? " " อืม.. มาซากิ " โชเลิกคิ้วสูงกับคำตอบที่หลุดออกมาจากปากของนิโนมิยะ หรือว่าบางที.. " นิโนะจำได้แล้วหรอ ? " . . . ========================================================: : = k - i - o - k - u = : :=========== ทู บี คอน Ps. ไม่สนุกขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย.... KIOKU [ 2 ] - LAUNCH -» Title : KIOKU [ 2 ] - LAUNCH - KIOKU [ 1 ] - INCIDENT -» Title : KIOKU [ 1 ] - INCIDENT - KIOKU [ 0 ] - PRELUDE -» Title : KIOKU [ 0 ] - PRELUDE - |
|
|
