" ขอโทษนะครับ... ตรงนี้ว่างรึเปล่า ? " เสียงทุ้มขึ้นจมูกดังขึ้นเบาๆ เรียกสติคนตัวเล็กข้างหน้าให้กลับสู่โลกของความเป็นจริงซักที

 

... นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอกัน แต่เป็นครั้งแรกที่กล้ามากพอ เพียงพอที่จะสบกับสายตาเหม่อลอยขุ่นมัวของคนๆนี้ ...

 

" คบกันได้มั้ยครับนิโนมิยะ... " ในที่สุดก็เอ่ยมันออกมา จะเพียงความเพ้อฝันหรืออะไรก็ช่างเถอะ จะทำให้ได้... จะทำให้รักกันให้ได้...

 

 

. . . สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา มีเพียงความเม่อลอย และรอยยิ้มจางๆเท่านั้น . . .

. . . ไม่ใช่ไม่รู้สึกตัว แต่ไม่ว่ายังไงก็จะทำให้รักให้ได้ . . .

 

. . . ไม่ใช่ไม่รู้สึกตัว ว่าต่อให้พยายามมากแค่ไหน ก็กอดเก็บเธอไว้ไม่ได้ . . .

 

 

 " นี่จุนคุง.. "
" . . . "
" จุนคุง!!!!!!!! "
" ครับ !??! " เสียงทุ้มขึ้นจมูกตอบกลับมาอย่างตกอกจกใจ
.. เหม่อมองอะไรอยู่นะ. .. เหม่อมองคนตัวเล็กคนนั้นอยู่รึเปล่า ? ..
" เหม่ออะไรของเราน่ะ.. หนังสือหนังหาไม่อ่านหรอ ? เปิดหน้านั้นมา 3ชั่วโมงแล้วนะ !! " เสียงเจ้าของร้านกาแฟคุ้นหูที่ชายหนุ่มมักมาพักพงก่อนสอบเสมอๆ กร่นด่า..ไม่สิ! บ่นอย่างเป็นห่วงเหมือนทุกวัน แต่"จุนคุง"ที่ว่าก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเหมือนทุกวัน..
 
" ข้างนอกนั่นมีอะไรน่าสนใจหรอครับ ? " ในที่สุดก็เอ่ยปากออกมา แต่ก็ไม่ใช่กับคนที่ต้องการสื่อสารด้วย... แบบนั้นจะได้อะไร ...
" จุนคุงสนใจอะไรล่ะ.. -คน- หรือ -วิว- "
" . . . " เด็กหนุ่มยังคงไม่ตอบอะไรเพียงยิ้มให้จางๆ ก่อนจะชายตากลับไปมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่เดิมเหมือนทุกวัน
.. 2 อาทิตย์แล้วนะ ผมมาที่นี่ 2อาทิตย์ และเห็นคุณอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิมทุกวัน.. ข้างนอกนั้น.. มันมีอะไรกัน ..
 
. . .
 
" โช.. . .. " เสียงพึมพำเบาๆจากคนที่เฝ้าสนใจ สายตาที่มักเหม่อลอยกลับเผยความไหวหวั่นระริก .. .. อะไรที่สำคัญกับนัยน์ตาสวยคู่นี้กัน ..
.. ร่างสูงค่อยๆเลียบเคียงไปกับหน้าต่างใหญ่บานเดียวกัน เห็นเพียงแค่เด็กหนุ่มท่าทางอายุน้อยกว่าตนเอง 2คน นั่งเคียงกัน ..ก็แค่นั้น..
 
. . . แค่นั้นสำหรับมัตซึโมโต้ . . .
. . . มันแค่ไหนของคนตัวเล็กตรงหน้านี้กันนะ . . .
 
. . .
 
" ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ ? " เอ่ยไปอย่างไม่ทันได้สติ ทำให้ตกใจในคำพูดของตัวเอง ผงะจนสบกับดวงตาอีกคนเข้าจนได้
" . . . "
" นะครับ ... " รุกไล่อีกคนด้วยสำเนียงอ่อนโยนให้อีกฝ่ายไว้ใจ แล้วถือวิสาสะนั่งเอาดื้อๆ ก่อนทันได้ปฏิเสธ
" ข้างนอกมีอะไรน่าสนใจหรอครับ " . . ไม่ได้คำตอบใดๆจากริมฝีปากบางนอกจากการถอนสายตาจากตัวเองไปยังงนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมายิ้มเบาบางให้กัน . .
" . ..เปล่าครับ.. . " น้ำเสียงเล็กใสไม่ต่างจากตัวเจ้าของ บวกรวมกับรอยยิ้มเงียบๆและดวงตาสีอ่อนที่หันมาสบกันอย่างไร้วี่แววหวาดกลัว ..
 
. . . บอกให้รู้กันโต้งๆไปเลยว่า - ผมไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้นหรอกนะ - . . .
. . . แต่ถ้าจะตอบกลับให้รู้ว่า - สนใจไปแล้ว - จะปฏิเสธกันยังไง ? . . .
 
" มัตซึโมโต้ จุนครับ...  เรียก - จุน - ก็ได้นะครับ.. ."
" . . . " คนตัวเล็กไม่มีท่าทีใส่ใจนัก จนต้องเล่นจ้องตากันอยู่พักใหญ่กว่าจะพูดอะไรออกมาซักที
" นิโนมิยะ คาซึนาริครับ "
" คาซึน... "
" ขอโทษนะครับ สะดวกให้เรียก --นิโนะ-- มากกว่า " ถูกโต้กลับมานิ่งๆก่อนจะมีโอกาสทวนชื่อคนตรงหน้า
 
. . . ยังไงก็ก้าวข้ามมันไปไม่ได้ . . .
 
. . .
 
" ว่างอยู่รึเปล่าครับ "
" ครับ " เสียงนุ่มเรียบดังขึ้นเบาๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตา ..ไม่จำเป็น เพราะมันเป็นอย่างนี้อยู่ทุกวัน ..
" งั้นไปกับผมนะ " ลำแขนแกร่งฉุดให้อีกฝ่ายลุกขึ้นตามอย่างถือสิทธิ์
" . . . "
" ลุกสิครับ ! ก็คุณบอกเองว่าว่างไม่ใช่หรอ ? "
" ผมหมายถึงเก้าอี้ว่างครับ.. ไม่ใช่ผม "
" นิโนะ... "
" ครับ... " การเล่น20คำถาม ทำเอาคนตัวสูงอ่อนใจ จนต้องใช่น้ำเสียงอ้อนๆเรียกร้องอีกฝ่าย
" ไปกับผมนะครับ.. ไปเป็นเพื่อนผมหน่อย " คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากมองดูอีกฝ่ายเงียบๆแล้วลุกตาม ..
 
. . . นิโนะก็เป็นแบบนั้น ต่อให้ไม่ชอบใจก็ไม่พูดออกมา ได้แต่ยิ้มเงียบๆเท่านั้นเอง . . .
 

 

" มัตซึโมโต้ซัง... "

" จุน.. "

" มัตซึ.. "

" จุนครับ.. เรียกผมว่าจุนเถอะ.. นะนิโนะ "

" ... " น้ำเสียงลำบากใจ แม้จะเคยทำให้ใจอ่อนกันมาหลายครั้งแต่ครั้งนี้ของซักครั้งได้มั้ย ?

" ผมอยากให้นิโนะ เรียกผมแบบนั้น.. ให้นิโนะคนเดียว ..นะครับ " สายตาอ้อนวอนส่งไปเพื่อยืนยันคำอธิษฐานนั้น

" จุน... คุง .. "
" ฮ่ะ ฮะ ฮะ จุนเฉยๆสิครับ "

" ... "

" ... "

" .. . ...จุน . .... " เสียงตอบกลับมาแม้เพียงบางเบากับรอยยิ้มจางๆ ทำให้มีรอยยิ้มกว้างบนหน้าของคนพยายาม

 

.. หลายครั้งที่นึกขึ้นมาได้ว่าพยายามไปมากมายแค่ไหน และแม้คนตัวเล็กจะบ่งบอกชัดเเจ้งทางสายตาขนาดไหนว่าลำบากใจ แต่คงเพราะเห็นใจกัน ทำให้ตอบรับความหวังดีนั้นไปทุกครั้ง ..

 

.. ใจดีหรือใจร้ายกันนะ เห็นใจกันแบบนี้ มีแต่จะทำให้ความหวังเพิ่มมากขึ้นทุกที แล้วก็เจ็บทุกทีที่เห็นว่า " ไม่รักกัน " ..

 

" หลับรึยัง ? " คนตัวสูงมองใบหน้าอีกคนในอ้อมกอด ทำแบบนั้นทุกคืน เฝ้ามองริมฝีปากสวยที่มักคลี่ยิ้มอ่อนๆอยู่เสมอกับสายลมแผ่วเบา จมูกเล็กรั้นตามนิสัยที่ไม่ชอบให้ใครขัดใจแต่ก็ไม่เคยพูดต่อว่าอีกฝ่ายกลับไปซักครั้ง นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมเล็กนุ่มมือให้พ้นจากใบหน้าอ่อนใส ให้พ้นไปจากสายตาอ่อนโยนที่ส่งให้อีกฝ่ายไปไม่เคยขาด

" หลับแล้วหรอ... คาซึนาริ " เรียกเพราะใจหวัง..ซักวันใจดวงเล็กคนเห็นค่า คนตัวเล็กจะหันกลับมามอง

" เรียกว่า --นิโนะ--ได้มั้ย..จุน " เสียงแหบเล็กกังวาลขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่นในใจอีกคน

" ขอโทษนะนิโนะ นึกว่าหลับไปแล้ว นอนเถอะ... ผมจะอยู่เป็นเพื่อน " หนักแน่นในใจว่าไม่ได้รักกัน ขาดแค่ใจอีกดวงไม่เคยส่งความอ่อนโยนกลับมา ..ก็เท่านั้นเอง

 

.. จะต้องพยายามอีกเท่าไหร่ ถึงทำให้รักกัน ให้ความรักของนิโนมิยะ หล่อเลี้ยงให้ใจแกร่งของคนๆนี้ ซับสีเลือดซักที ..

.. แล้วต่อจากนี้.. จะต้องพยายามอีกแค่ไหน จะต้องส่งความรักผ่านอะไร ถึงจะไปถึงใจบอบบางของ --นิโนะ-- ซักที ..

 

" เสียใจด้วยครับ "

" เห...!?! อย่ามาล้อเล่นน่ะหมอ.. ไม่ขำนะ !!!!! " น้ำเสียงร้อนรนที่นิโนะไม่เคยได้ยินจากริมฝีปากแดงสดนี้ คำพูดสุภาพที่เคยได้ยินจนติดหู... หายไปไหนกันนะ..

 

" ทางเรา... พยายามสุดความสามารถแล้วครับ.. "

" .. .. .....ทำไม.. " น้ำเสียงแผ่วไม่หนักแน่นเหมือนที่ให้ยืนยันว่ารักนิโนมิยะมันดังขึ้น

" ทำไมล่ะหมอ... ถ้าเลือดไม่พอ จะเอาเลือดผมไปกี่ลิตรก็ได้ถ้าให้นิโนะ ถ้าหัวใจล้มเหลวก็เอาหัวใจผมไปใส่แทนก็ได้ถ้าทำให้นิโนะมีชีวิตอยู่ต่อไป ถ้าภูมิคุ้มกันบกพร่อง ผมจะปกป้องไม่ให้อะไรมาเข้าใกล้นิโนะได้ บอกผมสิ บอกมาเซ่!!!!!!!!!!!!!! จะให้ทำยังไงเค้าถึงจะไม่ไป หรือถ้าไปแล้วทำยังไงเค้าถึงจะกลับมา!!! บอกมาซิโว้ยยยยยยยย!!!!!!! " ร่างสูงที่เคยเป็นเหมือนเกราะกำบังคนตัวเล็กมันทรุดลงไปกอง มีเพียงแค่เข่าสองข้างที่รับน้ำหนักเอาไว้ก็เท่านั้น มือสองข้างที่เคยโอบกอดอีกคนให้อบอุ่นกำลังเหนี่ยวรั้งขาสองข้างของคนที่เป็นหมอเพื่อยึดเหนี่ยว.. ยึดเหนี่ยวหนทางเดียวที่จะทำให้คนที่รักกลับมา...คนที่รัก..ไม่ใช่คนรัก.. ... . .   .

 

 

 

» Title :  DREAMLIFE 6:13
» Cast : KENtaro shibuya james LLOYD
» Author : Oblivion one @ http://spaces.msn.com/13thredmoon

------------------------------------------------------------------------------------------------- dreamlife 6: 13 --------------

 

R r r …

“ครับ. . .”

“ยังอยู่ดีน่า. . . KAZ” ตอบกลับเสียงของเพื่อนเก่าที่ยังคงความเป็นห่วงเป็นใยไม่เปลี่ยน

“ผมอยู่คนเดียวได้” ... ผมอยู่คนเดียว...ได้....จะจริงรึเปล่าก็ไม่รู้ พูดไปอย่างงั้น...

“. . .”

“ผมอยู่ได้จริงๆ . . .” ถึงจะยืนยันออกไป แต่ความอ่อนไหวก็ไม่เคยลดลง

“ยังไง...ผมก็จะทำFAKE?ต่อไป . . . พวกวงsupportก็ยังอยู่ ผมไม่ได้ทำคนเดียวซักหน่อย. . .” ทำเสียงติดตลก กลั้นยิ้มกับน้ำเสียงที่ดูเป็นห่วงเป็นใยจนดูเว่อร์เกินจริงของเพื่อนคนนี้

“ทีKAZยังเคยทิ้งผมไปเลย เรื่องแค่นี้. . .ผมไม่เป็นไร . .”

 

. . .  เราสองคนเจาะคิ้วกันคนละข้าง . . ถ้าจูบกัน ห่วงที่คิ้วมันจะพันกันมั้ยนะ ? ? . . .

ประโยคแรกที่อ้าปากพูดออกไป ทั้งๆที่ยังไม่รู้จักกันแท้ๆ

. . . ลองทำงานด้วยกันมั้ย เห็นพี่ฮิเดะชื่นชมนายเอาเรื่องเลยนี่ ลองมาทำด้วยกันมั้ยล่ะ ?? . . .

นั่นเป็นคำพูดที่ทำให้เราสองคนทำงานร่วมกัน

 

คุณจะยังจำคำพูดพวกนั้นได้บ้างรึเปล่า

. . . I N O R A N . . .

 

“ต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกแล้วหรอน้า . . .” คำพูดติดตลกเปรยเบาๆผ่านริมฝีปากสวย ขาสองข้างเดินไปเปิดตู้เย็นขนาด 2 คิว หยิบขวดน้ำเปล่าเย็นเฉียบ ก่อนจะลำเลียงของเหลวพวกน้ำผ่านลำคอ อากาศช่วงหน้าร้อนนี่มันร้อนสะใจจริงๆ ร้อนเหมือนจะเผาทุกอย่าง แต่ในใจกลับเย็นอย่างกับหน้าหนาวที่ลอนดอน. .  ปวดใจทุกครั้งที่คิดถึง ช่วงเวลาที่โดดเดี่ยว ครอบครัวที่ไม่เหมือนครอบครัว เพื่อนซักคนก็ไม่มี ทำให้เข้าใจคำว่า ..คนเดียว..ได้ดีจริงๆ

“ตอนที่ต้องมาอยู่ญี่ปุ่น. . . เป็นยังไงนะ. . .” ควันสีเทาขมุกขมัวคละคลุ้งจากปลายนิ้วเรียว ขณะที่สมองยังคงแล่นกลับสู่อดีต แอบยิ้มจางๆให้กับตัวเองเมื่อนึกถึงเพื่อนกลุ่มแรก KAZ masaru และครั้งแรกที่มีเพื่อนก็เพราะผู้ชายที่ชื่อ hide . . . . . . ก่อนที่ดวงตาคมจะอ่อนแสงลง ทั้งที่ริมฝีปากบางยังคงหยักยิ้ม

 

. . คนต่อมาที่ยอมลงให้ก็. . . INORAN สินะ . .

 

Deaeta koto   kitto subete de

Fureta kotoba kisetsu wo irotta to

“ Shinjiru koto wo   kimi ga oshite kureta ”

Asa ga kuru mae ni   sotto nuke dashiteiku

Furi kaerazuni

Sabita keshiki no   mukou wo

Mitsumeteta mono-tachi wa Kagayaite

  tadori tsukeru hazusa

Nidoto wa nai   kono toki wo dakishimete

Shizuka ni hikari wa   taemanaku nagarete yuku

“ Aisuru koto wo   kimi ga oshiete kureta   to me ”

Asa ga kuru mae ni   sotto nuke dashiteiku

Furi kaerazuni

Sabita keshiki no   mukou wo

Mitsumeteta mono-tachi wa

Kagayaite   tadori tsuku darou

Asa ga kuru mae ni   sotto nuke dashiteiku

Kagayaite   tadori tsukeru hazusa

Zutto soba ni ite   yume nara samenai de

Owaranai de

Life's like a dream

Sometimes I wonder when I'll be waking up

“. . .สำหรับFAKE? ผมจะทำมันต่อไป แต่ได้โปรดอย่าโทษอิโนรันเลยนะครับ. . .”

คำพูดที่พูดออกไปตามที่คิด เพราะไม่อยากให้คุณเป็นคนผิดในสายตาของใคร เพราะคุณเป็นคน..สำคัญ

1st KISS

" จูบแรกของผมตอนป.4 ครับ " " เห ? คนแบบไหนกันนะที่ได้จูบแรกจากจุนคุงไป " " เป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก แก้มป่องตาโตสเปกผมเลย !  " เสียงทุ้มขึ้นจมูกดังตอบคำสัมภาษณ์จากนิตยสารที่มักถ่ายแบบให้ประจำดังขึ้นหลังการถ่ายรูป โดยที่สมาชิกคนอื่นๆก็ค่อยๆทยอยเดินเข้ามาทีละคนสอง   " แล้วโชคุงล่ะคะ ? จูบครั้งแรกเป็นยังไง ? " " เอ๋ ............................. ? " ..จูบแรกของผม - ซากุไร โช - แห่งอาราชิ.. โอ๊ยยย.. อย่าไปพูดถึงเลยครับ เอ๋ ! ..ไม่ใช่ว่านานหรืออะไรแบบนั้นหรอกครับ ..   . . . ยังไม่เคยต่างหากเล่า ! ! ! . . .   .. สำหรับผมน่ะ คำว่า "จูบ " น่ะนะ ต้องกับคนที่รักสิครับ ! การแสดงอะไรนั่นมันก็แค่การแสดง ไม่ใช่จูบซักหน่อย เพราะงั้น ! ..   . . . ผมยังไม่เคยจูบเลยซักครั้ง ! ! ! . . .     . . . เศร้าจริงๆเลยน้าชีวิตหนุ่มหล่อ . . .   . . .    + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - ^3^ 1st KISS  + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + - + -

I'm SORRY

» Title : : : I'm SORRY : : [ShORT FiCTiON] » Cast : Sakurai Sho x Ninomiya Kazunari » Author : KKAO@http://www.latormentalafamilia.com/ficblog/blog/kkao --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- // I'm SORRY // ------------------     ll WARNING ll   นี่อาจเป็นเรื่องเศร้าที่สุดที่เคยแต่งมา อยากให้ทำใจ และ. . . .ล้างเท้าให้สะอาด ก่อนอ่าน     --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- // I'm SORRY // ------------------     " โถ่เว้ย ! นิโนมิยะ นายคิดว่านายเป็นใครกัน อย่ามาทำตัวงี่เง่าแบบนี้นะ ! " เสียงต่ำกร้าวตะคอกออกมาโดยไม่ใส่ใจต่อสถานที่และผู้รับฟังตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เค้าอยากจะทำ ด้วยความหวังว่าการแสดงความโกรธแบบนี้จะทำให้อีกฝ่ายให้ความสำคัญกับสิ่งที่เค้าพูดมากขึ้นบ้าง แต่.. . " . . . " ไม่มีแม้แต่เสียงพูด นอกจากเสียงสะอื้นแผ่วเบากับแผ่นหลังสั่นระริกให้เห็น ..แม้แต่หน้าก็ไม่มอง.. " บ้าบอแบบนี้คงไม่ต้องคุยกันแล้ว .. . " เสียงทุ้มหนักดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงทอดถอนใจหนักหน่วง   --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- // I'm SORRY // ------------------   " วิ้ดวิ้วววว ! 'รุนหวัดทุกสรรพสิ่ง Super idol ไอบะจังมาแว้ววววววว " เสียงแหบแปร่งที่ระบุตัวคนพูดได้จากน้ำเสียงและสำเนียงดังขึ้นพร้อม " พลั่ว ! " " อั่ก ! " น่านนน.. เสียงกระทบกันอย่างร่าเริงของมือยาวกับแผ่นหลังเล็กของเพื่อนคนสนิท " ว่าไง นิโนมิยะคุงงง ไม่คิดจะตอบรับเสียงชายหนุ่มเสน่ห์แรง ยอดยาหยีคนนี้หรอจ๊ะ " เสียงไม่ระบุสัญชาติยังคงดังต่อไป เรียกเอาความสนใจจากคู่สนทนาได้เป็นอย่างดีเพราะ   " มาเงียบๆไม่เป็นหรอ เห็นห้องซ้อมเป็นตลาดปลารึไงไอบะจัง ! " ช่าย.. เพราะคู่สนทนาน่าเอ็นดูคนนี้ก็ตอบกลับมาได้ร่าเริงสมวัยเช่นกัน   . . . 2 เสียง 2 คน สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ใส...กิ๊ง . . .   " แข็งแรงดีนะคนหนุ่มสาว " " ฮ่า ! ผู้สูงอายุ มาแต่เช้าเชียว แต่ตาฟางขนาดมองไม่เห็นสุดหล่ออย่างชั้นที่นายขวางอยู่หรอลีดเดอร์.. "   . . . บรรยากาศสดใสสมวัยคนอ่าน (และคนแต่ง?) กรุ่นๆ อยู่ทั่วห้องซ้อมของ 5หนุ่ม อารัชชี่แมนเหมือนปกติ ยกเว้นก็แต่... . . .   " อ้าว ! โชจัง.. ปวดขี้หรอแก หน้าบูดเป็นตูดลิงเลย " " เออ.. ตัวก็ใหญ่เป็นหมู ยังจะทำหน้าบูดอีกเหม่ง " เห็นมะ.. สดใส.. ขนาดทักเพื่อนยังมองไม่เห็นรังสีอมหิตเล้ย..   . . . เอ๋ ! รังสีอมหิต ม่าย ไม่ได้นะ ! มันไม่เหมาะกับห้องซ้อมวัยฉกรรจ์ มันเกิดขึ้นได้ยังไงกันนะ !?! . . .   . . . อ๊ะ ! นั่นๆ ! คนตัวสูงผมน้ำตาลคนนั้นเข้าไปถามแล้ว แต่.. ไหงไปถามคนน่ารักคนนั้นซะล่ะ !?! . . .   " คาซึคุง.. โชจังเป็นไร ? " " จะไปทราบได้ยังไงล่ะครับคุณผู้สื่อข่าวไอบะ มาซากิ " นั่นไง ! ก็ถามคนตัวเล็ก เค้าไปรู้ได้ยังไงว่าคนตัวใหญ่โมโหอะไร.. ? " โกหกเห็นๆอ่ะน้องหมวย นายรู้แน่ๆ ! " ทำไมนายตัวสูงต้องไปคะยั้นคะยอคนน่ารักคนนี้ล่ะ  " ก็มือนายที่จับแก้มลีดเดอร์น่ะ มันบับแรงขึ้นจนลีดเดอร์ตาเหลือกแล้วน่ะสิ "  อ๋อออ.. อย่างงี้นี้เอง " ทะเลาะกันหรอ ตัวเล็ก " คนตัวสูงอีกคนก็เข้ามาแทคทีมด้วยแล้วล่ะ ! " เปล่า " " โกหก แม้แต่เพื่อนก็จะปิดบังหรอ ? " อ๊ะ ! อย่าแกล้งคนตัวเล็กสิ หน้ามุ่ยหมดแล้วนะ ! " .. ก็ได้.. ทะเลาะ .. แต่หมอนั่นผิดนะ ชั้นเปล่า " " เรื่องใหญ่หรอ ปกติไม่เห็นทะเลาะกันนาน " " ไม่ใหญ่ แต่ไม่ยกโทษ " " อ้าว... "   . . . ใช่ ! ไม่ยกโทษ ก็หมอนั่นยังไม่ได้ "ขอโทษ" ชั้นเลยนี่นา . . .     --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- // I'm SORRY // ------------------                 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- // I'm SORRY // ------------------   Ps . . . ก็บอกแล้วว่ามันเศร้า OOoo(T____T)ooOO   อ๊ะ ! ล้างเท้ารึยัง ถ้าล้างแล้วล่ะก็นะ..... ไล่เตะคนแต่งได้เลยคร้าบบบบ . . .. ฟิ้ว ~   --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- // I'm SORRY // ------------------   จบซะเถอะแก *เสียงหักข้อนิ้วจากนิโนมิยะคุง*